Uiteraard
is een verblijf in Rome niet compleet zonder een bezoek aan de Sint
Pieter. Er is eigenlijk veel te veel te vertellen over deze basiliek,
dus hier volgt slechts een kleine selectie van aardigheidjes.
* Allereerst vallen bij binnenkomst de enorme afmetingen van de kerk
op. Om het even in voetbaltermen te zeggen: op het vloerplan passen
meer dan twee complete voetbalvelden, en in de kerk kunnen meer mensen
zitten dan in De Kuip.
Het architectonisch topstuk van de Sint-Pieter is de koepel, ontworpen
door Michelangelo. Die is maar liefst 132 meter hoog! De vier
ondersteunende zuilen zijn zó groot dat de Utrechtse
Domtoren in
zijn geheel (dus zowel qua lengte, breedte als hoogte!) in zo'n zuil
zou passen.
O ja, en die kleine zwarte lettertjes die U ziet staan in een gouden
band rond de kerk, die zijn twee meter hoog.
* Voor wie eraan mocht twijfelen of de St. Pieter echt wel zo groot is,
staan de maten van andere kerken nog even aangegeven op de vloer van
het middenschip. Hieruit wordt duidelijk dat de St. Pieter zo'n veertig
meter langer is dan welke andere kerk dan ook in de wereld.
Het vergt soms overigens wel een beetje gepuzzel om de namen van de
andere kerken te ontcijferen, want ze staan geschreven in het Latijn:
BASILICA SANCTI PAVLI LONDINENSIS is dus St. Paul's Cathedral in
Londen, om eens een voorbeeld te noemen.
[Sinds een jaar of 15 is de Sint-Pieter overigens niet meer de
allergrootste kerk ter wereld. Deze eer komt nu toe aan de Basilique
Notre-Dame de la Paix te Yamoussoukro, de hoofdstad van de Ivoorkust.
Deze kerk is een vrijwel exacte kopie van de Sint-Pieter, behalve dat
hij één metertje langer is dan zijn Romeinse
voorbeeld.]
*
Een absolute aanrader is om de koepel te beklimmen. Een mooier
uitzicht over Rome heeft U nergens.
Soms is er een lange wachttijd voor het betreden van de koepel; dit is
enigszins te beperken door 1) buiten het hoogseizoen naar Rome te gaan,
2) 's ochtends vroeg of juist laat in de middag te komen, 3) geen
gebruik te maken van een lift maar zelf met de trap omhoog te gaan. Dit
laatste moet U natuurlijk alleen doen als U een behoorlijke conditie
heeft, maar dat spreekt voor zich.
* De baldakijn boven het altaar is ontworpen door Gianlorenzo Bernini,
in opdracht van paus Urbanus VIII (Maffeo
Barberini). De baldakijn is gemaakt van brons en goud en steunt op
stenen sokkels. Hiermee is iets geestigs aan de hand.
In elk van deze vier sokkels staan twee vrouwenhoofdjes gebeiteld.
Samen zijn dat acht hoofdjes, en zoals U zelf kunt zien vormen die
samen de weergave van een zwangerschap.
Het feit dat er bijen omheen staan, doet vermoeden dat er verwezen
wordt naar een kind dat geboren is bij een lid van de Barberini's.
Volgens de meest gangbare verklaring hebben de beelden betrekking op de
bevalling van Urbanus' lievelingsnichtje, Anna Colonna. Toen zij
hoogzwanger was en gevreesd werd dat zowel moeder als dochter het er
niet levend vanaf zouden brengen, beloofde de paus een altaar te zullen
oprichten indien alles goed zou gaan. Het liep inderdaad goed af, en de
rest is geschiedenis.
Een ander verhaal vertelt dat Gianlorenzo Bernini een relatie heeft
gehad met Anna Colonna. Zij zijn nooit getrouwd omdat dit door Urbanus
verboden werd. Het gerucht gaat dat Bernini desondanks een kind bij
haar heeft verwekt; door dit verhaal in de Baldakijn te verwerken nam
hij als het ware revanche op Urbanus VIII.
Volgens weer anderen zou het tafereel verwijzen naar paus Johannes
VIII. Deze paus heeft namelijk tijdens zijn pausschap een kind op de
wereld gezet. Een paus met een kind?! Dat vraagt om een verklaring...
Paus Johannes VIII was eigenlijk een pausin. Ze was namelijk geen man,
maar een vrouw die van kinds af aan geleefd had als een man. Geboren in
Duitsland, was zij eerst priester geworden en even later zelfs
kardinaal. Vanwege haar eruditie werd zij tijdens het conclaaf van 855
tot paus gekozen. Blijkbaar had niemand in de gaten dat zij eigenlijk
een vrouw was die in mannenkleren door het leven ging.
En dit was nog niet alles. Tijdens haar pausschap had zij namelijk een
verhouding met verscheidene mannen. Na een tijdje werd zij zelfs
zwanger. Dit wist zij nog lang te verbergen, maar na negen maanden vond
het onvermijdelijke plaats: zij beviel van een kind, tijdens een
plechtige processie nog wel! Het verhaal gaat dat "Johanna" en haar
kind direct vermoord werden, ofwel dat "Johanna" stierf bij de
bevalling van een doodgeboren kind.
Om een herhaling van deze episode te voorkomen, wordt elke paus
sindsdien gecontroleerd op zijn mannelijkheid. Hij moet hiervoor op een
speciale marmeren stoel met een gat plaatsnemen waarna een selecte
groep kardinalen onder zijn habijt kijkt.
Ondanks dat het hele verhaal van Johanna erg hardnekkig is en steeds
opnieuw opduikt, is het waarschijnlijk toch niet waargebeurd. Ach, het
is in ieder geval een pikant verhaal, en dat is ook wat waard... Zoals
ze in Rome zeggen: "Se non è vero, è ben
trovato." (Als het
niet waar is, is het goed gevonden)