De
jezuïetenkerk Sant'Ignazio di Loyola is - weinig verrassend -
gelegen aan de Piazza di Sant'Ignazio di Loyola. Dit kleine pleintje,
op zo'n 100 meter ten oosten van het Pantheon, wordt omgeven door
fraaie rococo huizen en is daarom op zichzelf al een bezoekje waard.
Voor de echte attractie van de Sant'Ignazio zult U echter toch naar
binnen moeten gaan. Voordat ik vertel wat U daar dan wel ziet, eerst
even een stukje geschiedenis...
De bouw van de Sant'Ignazio werd in 1622 begonnen. Het oorspronkelijke
ontwerp kwam van de hand van Orazio Grassi, die grootse plannen had met
deze kerk: zij moest, net als de
Gesù
(de andere jezuïetenkerk in de buurt), rijkelijk versierd
worden
in barok-stijl en er moest een gigantische koepel op gebouwd worden.
Dit leidde tot groot ongenoegen bij de dominicaner monniken die
gevestigd waren in een klooster pal naast de nieuw te bouwen kerk; zij
vreesden dat de koepel hun het licht uit de bibliotheek zou ontnemen.
Er waren in de Zeventiende-eeuwse Rome nog geen inspraakprocedures, dus
de Jezuïeten lieten zich door dit gekrakeel niet afleiden en
begonnen gewoon met de bouw.
In 1685, vlak voordat men bij de bouw van de koepel aangeland was,
kregen de constructeurs echter een groot probleem: het geld raakte op.
"Padre" Andrea Pozzo (1642-1709) bedacht een zeer ingenieuze oplossing
om de kerk alsnog te voltooien. Een oplossing die ook de Dominicanen
tot tevredenheid stemde. Het resultaat van Pozzo's creativiteit is nu
nog steeds te zien; het best als men op de gele stip in het middenschip
van de kerk gaat staan.
Even terzijde: het feit dat het geld opraakte, is op zich al
opmerkelijk genoeg, want de jezuïetenorde behoort tot de
rijkste
ordes van de katholieke kerk. Boze tongen beweren dat de afkorting IHS,
zoals die ook op de gevel van de
Gesù
staat, niet staat voor "Iesus Hominum Salvator" (Jesus Redder der
Mensen), maar voor "Iesuiti Habent Satis", oftewel: de Jesuiten hebben
genoeg.