Op
de prachtige reliëfs van het altaar zijn verschillende
voorstellingen te
zien. Op beide zijkanten is een optocht te zien die heeft
plaatsgevonden in 13 v. Chr, en waarop de hele familie van Augustus
levensecht is afgebeeld. Alleen is er een klein anachronisme
ingeslopen. De dochter van Augustus staat afgebeeld naast haar
toenmalige man
Tiberius, maar ten tijde van de optocht was ze nog getrouwd met
Agrippa, bouwer van het Pantheon,
die op het moment van de bouw van de Ara Pacis al overleden was.
In
de middeleeuwen leek het gebouw van de aardbodem verdwenen. Men kende
het alleen nog maar van klassieke teksten en afbeeldingen op Romeinse
munten. Pas in de negentiende eeuw wist men enkele reliëfs in
de
kelder van het Palazzo Fiano Almagià (aan de Piazza San
Lorenzo
in Luchini) te identificeren als de verloren gewaande Ara Pacis. In
1903 begon met de opgravingen die tot de jaren '30 duurden. Mussolini, altijd tuk op wat Romeinse
verheerlijking,
greep deze kans aan en liet het hele altaar weer herbouwen aan de oever
van de Tiber naast het mausoleum van Augustus, ter meerdere glorie van
de dode keizer en vooral hemzelf.
Na de jaren dertig nam het verkeer drastisch toe over de boulevard
langs de Tiber (iets wat u heden ten dage met eigen ogen kan
aanschouwen) en door het roet van de auto's zag het altaar zo zwart als
de Mozes op het Piazza San
Bernardo.
Begin eenentwintigste eeuw begon men met een grote restauratie die
bijna voltooid is. De Amerikaanse architect Richard Meier, die ook
verantwoordelijk is voor de Jubileumkerk Dives in Misericordia,
ontwierp een gebouw dat het altaar moet beschermen tegen de
uitlaatgassen. Het nieuwe gebouw van glas en marmer zou niet misstaan
in de wijk EUR en
zou vast de goedkeuring van Il Duce hebben kunnen wegdragen.